Schizophrenia staat eerste keer op Graspop Metal Meeting: “De bedoeling is dat het publiek met een punch in the face achterblijft”

Spanje, Polen, Duitsland, Tsjechië, Frankrijk, Oostenrijk, Zwitserland, Nederland. Het lijstje van landen waar Schizophrenia de voorbije maanden optrad, oogt indrukwekkend. Op een bepaald moment hadden ze zelfs 19 shows op een rij. Maar het meest memorabele moment was toch in de Hongaarse hoofdstad Boedapest, vertelt gitarist Marty VK (uiterst links op de foto). “Ik ben half-Hongaars en kon dus het publiek toespreken in de eigen taal, toch een speciaal momentje voor mij. Zeker omdat ook mijn ouders in de zaal aanwezig waren. Bovendien speelden we dan ook nog eens een strakke set, we waren als band helemaal in tune met elkaar.”

Ook het enthousiasme bij zanger/bassist Ricky Mandozzi (tweede van rechts) -een ingeweken Italiaan, vandaar dat het interview in het Engels gebeurt- is duidelijk zichtbaar wanneer het over die avond in Boedapest gaat. “Het was crazy! Er stonden 850 uitzinnige Hongaren in die tent, a massive crowd, de sfeer was ongelooflijk. Zeker een hoogtepunt van deze tour. Ook in Duitsland en Tsjechië zijn ze gek van metal. Maar eigenlijk hebben we overal genoten. Hopelijk lukt het ons om ooit ook eens in Italië, mijn vaderland, te spelen. Bij deze: we staan open voor aanbiedingen!” (lacht)

Schizophrenia werd eigenlijk al in 2016 opgericht, maar het is pas de laatste jaren dat het helemaal ontploft. Ondanks een coronapandemie die ertussen gefietst kwam. Hoe verklaar je die plotse doorbraak?

Ricky: “Gitarist Romeo en ik deelden een woonst en we hadden voordien al een andere metalband, maar in 2016 beslisten we het over een andere boeg te gooien. Marty was zowat de derde huisgenoot, hij was goed bevriend met Romeo en zo kwam hij mee aan boord.”

Marty: “Romeo en ik gaan al een hele tijd terug, van toen ik 14 jaar was en hij 17. We leerden elkaar kennen op een concert van Motörhead en al snel maakten we plannen om een band te beginnen. Dus toen ze me in 2017 vroegen om bij Schizophrenia gitarist te worden, heb ik geen seconde getwijfeld.”

Ricky: “Vervolgens zochten we nog een drummer en via Max van Evil Invaders (andere Belgische metalband, nvdr) werd ons Lorenzo Vissol aangeraden. We waren meteen overtuigd dat hij onze man zou worden, alleen kende hij net in die periode een probleem met zijn gehoor, hij mocht lange tijd niet drummen. Eerst zijn we dan nog op zoek gegaan naar alternatieven, deden we een aantal try-outs met andere drummers, maar uiteindelijk beslisten we te wachten tot Lorenzo weer inzetbaar was. In 2018 zijn we dan aan het schrijven van nummers voor onze debuut-EP ‘Voices’ begonnen, die kwam in 2020 uit en in maart zouden we onze tournee door Europa beginnen met die plaat…. En net dan breekt de coronapandemie uit.”

Goeie timing.

Ricky: “Ja, het kwam echt hard aan, want onze EP werd op flink wat enthousiasme onthaald. Er ontstond een buzz, wat je als band wel nodig hebt om door te breken. En net dan moesten we alles weer stilleggen. Tijdens de pandemie was het heel moeilijk om in de aandacht te blijven, vooral omdat we door het ontbreken van shows geen relevante content konden plaatsen op sociale media. We hebben die tijd dan wel gebruikt om nieuw songmateriaal te schrijven, wat resulteerde in de plaat ‘Reflections of the Insane’, een full album dat begin vorig jaar uitkwam. Gelukkig volgden nadien toch een aantal shows, maar dit jaar heeft het echt een nieuwe dimensie bereikt. Veel shows, grote festivals.”

Als ik jullie concertagenda bekijk, kan ik niet anders dan concluderen dat die muziekcarrière toch min of meer een fulltime bezigheid is geworden?

Ricky: “Was het maar waar. We hebben allemaal een gewone job, hoor, en Marty studeert nog. Van wat we nu doen met Schizo, kunnen we niet overleven. We proberen zoveel mogelijk tijd vrij te maken voor de band, maar dit jaar hebben we bijvoorbeeld 90 concerten… soms vragen we ons af hoe we het gecombineerd moeten krijgen.”

Extreme metal

Jullie muziek wordt bestempeld als klassieke death en trash metal. Beschouwen jullie dat als een compliment of een belediging?

Ricky: “Onze eerste EP was effectief old skool trash metal, op onze LP klonk dat al wat anders, extremer vooral. Er zitten zeker klassieke death metal-invloeden in onze muziek, maar we hopen er toch iets meer mee te doen dan ze louter uit nostalgie na te spelen.”

Jullie losten begin dit jaar nog de EP ‘Chants of the Abyss’, met alleen maar covers op, van bijvoorbeeld Judas Priest, Slayer, Morbid Angel en The Misfits. Die geschiedenis van de metal is dus wel belangrijk voor jullie?

Ricky: “Ja hoor, omdat dat nu eenmaal de muziek is waar we graag naar luisteren.”

Marty: “Door onze gemeenschappelijke liefde voor die bands zijn we met elkaar in contact gekomen en van daaruit is de band ontstaan, dat valt niet te ontkennen. Maar naarmate we ouder werden en ook als band groeiden, gingen we steeds meer andere invloeden gebruiken of vonden we het zelfvertrouwen om een eigen stem te creëren. We zouden onszelf zeker niet willen beperken tot een reïncarnatie van die old skool bands.”

Ricky: “We willen die vroegere helden met een frisse aanpak eren. Al was het wel een gok om zo’n coveralbum uit te brengen, je riskeert toch een aantal fans op de tenen te trappen. Maar eerlijk: we kregen alleen maar lovende feedback. We spelen ook altijd minstens één cover tijdens onze optredens, daarmee grijp je soms toch de aandacht van het publiek dat je repertoire niet kent, voor ons was het dus niet zo onlogisch om daar ook op plaat iets mee te doen.”

In jullie bio lees ik dat jullie zelf over Extreme Metal spreken. Wat houdt dat volgens jullie in?

Ricky: “Goh, eigenlijk hoeft al dat labelen niet voor ons. Het is sowieso heel moeilijk om in het metalgenre een label te geven aan een band, want er zijn zoveel verschillende vertakkingen. Ik denk dat we het dichtst bij death metal en trash metal aanleunen, maar sommige mensen horen er ook black metal in of meer melodieuze elementen.”

Marty: “Ik zeg meestal gewoon dat ik the heavy stuff speel. Daarmee moeten ze het doen.” (lacht)

Jullie live shows zijn luid, hevig, en met de nodige visuele flair gebracht: de benen wijd gespreid, de wapperende lange haren tijdens het headbangen, de vele grimassen tijdens het spelen. Het is allemaal straight forward metal. Hoe belangrijk is die attitude?

Ricky: “We geven altijd 100% van onszelf. Het is extreme metal, dus vergt het ook het maximale van ons allemaal. Bovendien hebben we de financiële middelen niet  om met grote spektakeldecors of dure props -ook al gebruiken we die graag- te werken tijdens onze optredens, we moeten spelen met wat we hebben: onszelf. De bedoeling is dat het publiek met a punch in the face achterblijft.”

Het lijkt ook gewoon fun om zo op een podium te staan.

Marty: “Absoluut! Veel leuker dan stil te staan op een podium. (lacht) We willen de mensen die een ticket betalen ook iets bieden, niet het gevoel dat ze naar een repetitie staan te kijken, you know. Het moet een show zijn.”

Debuut op Graspop

Ricky, jij bent geboren en opgegroeid in Italië, hoe ben je dan uiteindelijk in Antwerpen verzeild?

Ricky: “Via een Erasmus-uitwisseling. Of dat was toch het excuus om naar België te komen om hier muziek te maken. (lachje) Aanvankelijk studeerde ik in Luik, maar via de metalscène belandde ik in Antwerpen en daar woon ik nog steeds.”

Jullie staan binnenkort een eerste keer op Graspop Metal Meeting, hebben jullie enige ervaring met het festival, als toerist dan?

Ricky: “Ik ben er twee keer eerder geweest, maar telkens maar één dag. Het voelt uiteraard fantastisch om daar nu zelf te mogen optreden. Het is samen met Wacken in Duitsland en Hellfest in Frankijk het grootste metalfestival ter wereld. Het toeval wil dat we deze zomer op alle drie die affiches staan. A dream come true.”

Marty: “Ik ben nooit naar Graspop geweest, ik had er nooit het geld voor of ik zat midden in examenperiodes. Mijn eerste keer daar wordt dus meteen óp het podium.”

Schizophrenia staat op zaterdag 17 juni om 14u10 in de namiddag geprogrammeerd op Graspop. Een uitdaging lijkt me.

Ricky: “Dat valt best mee. Ik sta liever zo vroeg op de dag dan heel laat ’s avonds. Anders lummel je toch maar een hele dag rond, loop je nerveus, zeker omdat ik nooit drink voor een optreden. Dan rook ik veel te veel.”

Kijken jullie ernaar uit bepaalde bands aan het werk te zien op Graspop?

Ricky: “Helaas zal dat niet lukken, we moeten meteen na onze show doorreizen naar Hellfest in Frankrijk. Dat is wel vaker het geval deze zomer, we kunnen bijna nergens blijven hangen. In augustus staan we op Alcatraz en diezelfde dag moeten we ook in Duitsland optreden. Veel genieten van de festivalsfeer zal er dus niet inzitten.”

Zijn er bands die je ooit nog live wil zien of die een blijvende indruk hebben nagelaten?

Ricky: “Ik heb vooral niét te veel willen kijken naar het programma van de festivals waar we spelen, ik zou er alleen maar pissig van worden, denk ik.”

Schizophrenia staat op zaterdag 17 juni om 14u10 op Graspop Metal Meeting. Meer info over het programma en de tickets vind je hier.